Definicja nerwicy

W klasyfikacji ICD-10 zaburzenia nerwicowe są definiowane jako: zaburzenia psychiczne nie mające żadnego widocznego podłoża organicznego, w których nie dochodzi do zakłócenia oceny realności, a pacjent - zdając sobie sprawę z tego, które z przeżyć mają charakter chorobowy - nie ma trudności w rozróżnieniu między subiektywnymi, chorobowymi doświadczeniami a realnością zewnętrzną. Zachowanie może być nawet znacznie zaburzone, pozostaje jednak w granicach akceptowanych społecznie. Nie dochodzi do dezorganizacji osobowości. Podstawowymi objawami są: silny lęk, objawy histeryczne, fobie, objawy obsesyjne i kompulsywne oraz depresja.

Zaburzenia nerwicowe w klasyfikacji ICD-10

Klasyfikacja ICD-10 wyróżnia zaburzenia nerwicowe:

  • Zaburzenia związane ze stresem

    Zaburzenia związane ze stresem to zespoły objawów o rozmaitym obrazie klinicznym powstające u osób niemających wcześniej żadnych zaburzeń psychicznych w odpowiedzi na wyjątkowo ciężki stres lub trwałą sytuację urazową lub przewlekły konflikt.

  • Zaburzenia pod postacią somatyczną

    Zaburzenia pod postacią somatyczną to powstające zakłócenia (doznań, funkcji i zachowań) ograniczające się do określonych obszarów ciała, nie wynikają z choroby fizycznej, ale wiążą się ze stresującymi wydarzeniami i problemami. Główną cechą zaburzeń jest ciągłe doświadczanie przez osobę zaburzeń somatycznych i uporczywe domaganie się przez nią badań diagnostycznych, mimo kolejnego wyniku nie wskazującego na chorobę. Osoba nie chce wierzyć, że podłoże jej zaburzeń jest psychologiczne.

Historia

Monika Drewnowska