Fobia szkolna

Dodatkową formą nerwicy wyróżnianą u dzieci i młodzieży jest fobia szkolna. Polega ona na częściowej niechęci lub całkowitej odmowie uczęszczania do szkoły w związku z odczuwaniem silnego lęku na jej terenie. Obserwuje się ją u dzieci kilkunastoletnich i młodzieży, rzadziej w młodszym wieku szkolnym.

Fobie szkolne zaczynają się od dolegliwości somatycznych, np. bólów brzucha, wymiotów, nudności, biegunki, rzadziej bólów i zawrotów głowy i omdleń. Dolegliwości te pojawiają się w godzinach rannych przed pójściem do szkoły i ustępują całkowicie, gdy rodzice zgodzą się na pozostanie ucznia w domu. Gdy dziecko zostaje zmuszone do pójścia do szkoły, objawy nie ustępują ale nasilają się, tak bardzo, ze zostaje ono odesłane do domu przez nauczyciela.

Postacie fobii szkolnej

Wyróżnić można dwie postacie fobii szkolnej:

  • ostra fobia szkolna

    Ostra postać fobii szkolnej może być spowodowana nieprzyjemnym przeżyciem na terenie szkoły (np. przez wyszydzenie przez nauczyciela wypracowania ucznia).

  • przewlekła fobia szkolna

    Przewlekła fobia szkolna wiąże się z sytuacjami trudnymi w domu rodzinnym od wczesnego dzieciństwa. Przede wszystkim najważniejszą rolę odgrywa tu odrzucenie emocjonalne dziecka przez matkę, przejawiające się w kompensacyjnej opiekuńczości, pod której maską kryją się wrogie w istocie uczucia do dziecka. Matka chce wierzyć w chorobę dziecka i chce jak najdłużej mieć dziecko w domu, aby nieustannie zapewniać je o swojej miłości. W wyniku doświadczanej deprywacji uczuć i nadopiekuńczej (kompensacyjnej) postawy matki - dziecko rozwija słabe, niedojrzałe ego, jest bardzo egocentryczne; ma niskie poczucie tożsamości i niską samoocenę; ma potrzebę ciągłego potwierdzania swej wartości przed otoczeniem.

Monika Drewnowska