Rozpoznanie nerwicy

Wielu chorych na nerwicę ma tendencję do traktowania objawów nerwicowych jako "słabości swojego charakteru" a dodatkowo przez patologiczne nasilenie uczucia wstydu, lęku i poczucia winy nie ujawnia swoich trudności. Dlatego by zapobiec rozwojowi nerwicy ważne jest, by uwzględnić okoliczności występowania objawów nerwicowych i grupy osób o zwiększonym ryzyku zachorowania na nerwicę.

Grupy ryzyka

Do grupy zwiększonego ryzyka zachorowania na nerwicę zalicza się:

  • dzieci z rozbitych rodzin, społecznie dyskryminowanych oraz wobec których rodzice wyrażają negatywne postawy,
  • studentów,
  • wdowców,
  • niedoszłych samobójców.

Oraz obecność czynników takich jak:

  • konflikty rodzinne, przemoc;
  • obciążenie psychiczne;
  • utrata statusu społecznego;
  • patogenne cechy osobowości.

Diagnoza nerwicy

Diagnoza nerwicy wymaga konieczności ustalenia przyczyny opisywanych przez pacjenta dolegliwości. W tym celu w kontakcie z pacjentem wykorzystywany jest przez lekarza - terapeutę następujący schemat diagnostyczny:

  1. Przeprowadzenie wywiadu (powód wizyty, rodzaj objawów, początek zaburzeń - okoliczności, dynamika, współistniejące lub przebyte choroby, rodzaje przyjmowanych leków, historia życia, rodzina, warunki społeczno-bytowe, stosowane używki).
  2. Ocena stanu psychicznego (rozmowa, obserwacja zachowania, orientacji, stanu emocjonalnego).
  3. Wykonanie badania somatycznego (rutynowe badanie lekarskie łącznie z badaniem neurologicznym).

    Celem wykluczenia zmian organicznych wykonuje się badania dodatkowe takie jak: morfologia krwi, badanie moczu, badanie EEG. W wielu przypadkach wykonywane są również badania psychologiczne (głównie testy organiczne i testy osobowości).

  4. Przeprowadzenie diagnostyki różnicowej.

W rozpoznaniu nerwicowego charakteru zaburzeń:

  • objawy nie są skutkiem niepożądanego działania stosowanych leków;
  • dolegliwości nie są wynikiem zaburzeń nastroju (depresji, manii), psychoz, intoksykacji i nie mają podłoża organicznego;
  • wyrażany niepokój ma ewidentny związek z reakcją na chorobę somatyczną, ciężki stres czy uraz psychiczny;
  • dolegliwości przekładają się na: zaburzenia dysocjacyjne, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, neurasteniczne i/lub pod postacią somatyczną.

Aleksandra Bulińska