Zaburzenia łaknienia w nerwicy

Zaburzenia łaknienia występują w nerwicach w dwóch postaciach: jego braku lub nadmiaru. Częstszy jest brak łaknienia, prowadzi on do niepokojącego obniżenia wagi chorego. Z kolei nadmierny apetyt jest najczęstsza przyczyną otyłości.

W obu przypadkach działa nerwicowe błędne koło. W przypadku braku apetytu, po pewnym czasie coraz mniejsze ilości pokarmu zaspokajają głód chorego, toteż w końcu chory może nic nie jeść i nie odczuwać głodu. Może to w skrajnych przypadkach prowadzić do ogromnego wyniszczenia (jak jest w przypadku anoreksji). Gdy natomiast chory próbuje łagodzić swoje napięcie ustawicznym jedzeniem, jego apetyt staje się nerwicowy, je nie dlatego, że jest głodny, tylko dlatego, że jest zdenerwowany.

U chorych nerwicowych z zaburzeniami łaknienia obserwuje się emocjonalny stosunek do jedzenia. U jednych jest nim wstręt, jakby cała niechęć do życia skoncentrowała się na jedzeniu, u drugich natomiast jedzenie stało się jedyną przyjemnością życia, które przez nerwicę stało się szare i przykre.

Monika Drewnowska